Monday, April 30, 2012

எளிய மனிதர்கள்


எந்த இடத்திற்கு சென்றாலும் 'வசீகரிக்கும் மையப் புள்ளியாக' சிலர் உடனே உருவெடுத்து விடுகின்றனர். தங்கள் ஆளுமையால் அந்த இடத்தை கலகலப்பாகவோ, உயிர்ப்புடனோ இவர்களால் மாற்றிவிட முடிகின்றது. மாறாக, தான் உண்டு தன் வேலையுண்டு என்று இன்னும் சிலர் இருக்கின்றனர். இந்த எளிய மனிதர்களுக்கு கதாநாயக பிம்பம் எல்லாம் கிடையாது. 

கல்லூரி சமயத்தில் தினமும் மாலை நேரங்களில் அருகிலுள்ள அநாதை ஆசிரமத்திற்குச் சென்று அங்குள்ள குழந்தைகளுக்கு பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பதை தவம் போல் செய்து வருவான் தோழன் ஒருவன். ஆனால் வகுப்பில் உள்ள யாருக்கும் இது பற்றி எப்போதும் பறைசாற்றிக் கொண்டதே இல்லை. இறுதியாண்டு வளாக நேர்முகத்தேர்வின் போது குழுவுரையாடலில் ”நீங்கள் செய்த சமூகப்பணி” என்பது தான் தலைப்பு. நானெல்லாம் முதலாம் ஆண்டு படிக்கும் போது என்.எஸ்.எஸ். மூலம் மரம் நட்டதையெல்லாம் பெரிய சேவையாக கதையளந்து கொண்டிருக்க, அவன் குழந்தைகளுக்கு பாடம் நடத்துவது பற்றி ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லவில்லை. வெளியே வந்து “ஏன்டா பாடம் நடத்துறத சொல்லல?” என கேட்டதற்கு “அதெல்லாம் விளம்பரம் செய்து வேலை வாங்கிக்கிற விஷயமாடா.. லூசுல விடு” என்று சாதாரணமாக சொல்லிவிட்டு சென்றுவிட்டான்.

மற்றொரு தோழி. நர்சிங் படிப்பென்றால் உயிர். ஆனால் பெற்றோர் பொறியியல் படித்தால் தான் கௌரவம் என்று வற்புறுத்தி அனுப்பி வைத்து விட்டனர். ஆனாலும் ஒரு குறையும் வைக்காமல் வகுப்பில் முதல் மாணவியாக வந்தார். வளாக நேர்முகத் தேர்வில் முதல் மாணவியாக தேர்வாகி மிகப்பெரிய பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் வேலைக்கும் சேர்ந்தார். ஒரு வருடத்தில் பெற்றோர் ஏற்பாட்டில் உள்ளூரிலேயே மாப்பிள்ளை அமைய எந்த வருத்தமும் இன்றி பன்னாட்டு வேலையை விட்டு விட்டு உள்ளூரில் ஒரு பொறியியல் கல்லூரியில் விரிவுரையாளராக சேர்ந்து விட்டார். ”ஏன் பெரிய வேலைய விட்டுட்டு இங்க வந்த?” என்று கேட்டால் “அதனால் என்ன இந்த வேலையும் நல்லாத்தான் இருக்கு” என்று தெளிவாக பதில் சொல்கிறார்.

நம் பள்ளி நண்பனின் மூலமாக அவனது கல்லூரி நண்பன் அறிமுகமாகி அதன் மூலம் பூக்கும் நட்பு வித்தியாசமானது. முதலில் வாங்க, போங்க எனத் துவங்கி பின்பு வாங்கப்பா, போங்கப்பா ஆகி இறுதியில் நட்புலகின் அதிகாரப்பூர்வமான வாடா, போடா வில் வந்து நிற்கும். அப்படி பழகிய சிறிது காலத்திலேயே மனதுக்கு நெருக்கமானான நண்பன் ஒருவன். மற்ற நண்பர்களுடன் சேர்ந்து நாவல், கவிதை, கதை என்று பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது மிகவும் அமைதியாக இருப்பான்.  பொழுது போகவில்லையென்றாலும் நண்பர்களின் முதல் இலக்கு அவன் தான். என்ன “ஓட்டினாலும்” ஒரு சிரிப்புடனே ஏற்றுக் கொள்வான். அவனுடன் பழக ஆரம்பித்த காலத்தில் தான், ஆனந்தவிகடன் 75ம் ஆண்டு கொண்டாட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக “முத்திரைக் கவிதைகள்” இதழ் வெளியிட்டு மொத்தமுள்ள எழுபத்தைந்து கவிதைகளில் சிறந்த மூன்றை வாசகர்கள் வரிசைப்படுத்தி அனுப்பும் போட்டி அறிவித்திருந்தது. நாங்களும் அதில் கலந்து கொள்ள முடிவு செய்து கவிதைகளை தரம் பிரித்து வரிசைப்படுத்திக் கொண்டிருந்தோம். அப்போது அவனது கவிதை பற்றிய பார்வையையும், அவன் கொடுத்த விளக்கங்களும், உதாரணங்களும் சத்தியமாக் மூர்ச்சையடைய வைத்தது. “யாருடா நீ, இவ்வளவு நாளா எங்கருந்த !” என்று ஷாக்காகி கேட்டால், வழக்கமாய் சிரிப்பானே அதே மாதிரி தலை குனிந்து சிரிக்கிறான். இன்று எனக்கெல்லாம் தொடர்ச்சியாய் ஒரு இரண்டு வரி  எழுதிவிட்டாலே இருப்புக் கொள்ளாது. அதை வலைப்பூவில் பதிந்து, மறுபடி கூகுள் பிளஸ், ட்விட்டர், ஃபேஸ்புக் (அதிலும் தெரிந்தவர்களுக்கு ஒன்று, தெரியாதவர்களுக்கு ஒன்று) என்று மாற்றி மாற்றி ஒட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன். அவன் எழுதியதை எல்லாம் டைரியிலேயே புதைத்து வைத்துக் கொண்டிருக்கிறான். ”உன் எழுத்து எல்லாம் பொக்கிஷம்டா, ஒரு வலைப்பூ ஆரம்பிச்சு தொடர்ந்து நிறைய எழுதுடா!” என்று சொன்னால் “போடா” என்று ஒற்றை வார்த்தைக்கு மேல் பேச மாட்டான். 

எங்கள் கல்லூரி அரசுக்கல்லூரியாதலால் ஆசிரியர் வந்து பாடம் நடத்துவது என்பது எப்போதாவது தான் நடக்கும். மற்ற சமயங்களில் வகுப்பில் செமினார், ஆப்டிட்யூட் டெஸ்ட், டம்ப்-சி, ட்ரஸர் ஹண்ட் என்று எதையாவது நடத்திக் கொண்டிருப்போம். எல்லாவற்றிலும் அடிநாதம் “கடலை” தான். இதிலெல்லாம் எந்த ஆர்வமும் காட்டாமல் தன்பாட்டுக்கு கடைசி பெஞ்ச்சில் தூங்கிக் கொண்டிருப்பான் நண்பன் ஒருவன். சுமாராக படித்து எப்போதும் பார்டரில் தாண்டிவிடும் கேரக்டர். படிப்புக்கும் தனக்கும் பெரிய சம்பந்தம் இருப்பதாய் எப்போதும் காட்டிக் கொள்ள மாட்டான். ஒரு நாள் ”howstuffworks" மாதிரி ஒவ்வொரு பொருளும் எவ்வாறு வேலை செய்கிறது என்று ஒவ்வொருவராக வந்து சொல்ல வேண்டும். இவன் வழக்கம் போல தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். இவனை உற்சாகப்படுத்தி முன்னேற்றுவதாக நினைத்துக் கொண்டு நாங்கள் அவனை எழுப்பி ஏதேனும் ஒரு சிறிய பொருள் செயலபடும் முறையை விளக்கச் சொன்னோம். கொஞ்சம் மறுத்துப் பார்த்தான். தொடர்ந்து வற்புறுத்தவே கடகடவென வந்து “உலகம் எவ்வாறு இயங்குகிறது” என்று ”செல்” என்பதில் இருந்து ஆரம்பித்து “கேலக்ஸி” அது இது என்று ஒரு அரை மணி நேரம் தொடந்து விளக்கிக் கொண்டே சென்றான். அதுவும் சுவாரஸ்யமும் குறையாமல் நடுவில் ஒரு தொய்வும் வராமல். வகுப்பில் எல்லோரும் வாயடைத்துப் போனோம். மறுநாள் செமினார் எடுக்க எல்லோரும் அவனைப்பார்க்க அவனோ ஒளிவட்டத்தைத் தூக்கி தூரப்போட்டு விட்டு வழக்கம் போல் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான்.

இன்று நினைத்துப் பார்த்தால், கல்லூரியே தன்னால் தான் மிளிர்கிறது என்று ஒளிவட்டம் காட்டியவர்ளுக்கு எந்த வித குறையும் இன்றியே இந்த எளிய மனிதர்களும் வாழ்கின்றனர். ஆனால் கதாநாயகர்களைப் போல் தன் பிம்பத்தைக் காத்துக் கொள்ள் எந்த வித குட்டிக்கரணமும் அடிக்கத் தேவையின்றி,  வெள்ளத்திற்கு தலைவணங்கும் நாணல் போல எளிமையான, வாழ்வை அதன் போக்கில் வாழ்பவர்களாக வாழ்கின்றனர். பூமி இந்த எளிய மனிதர்களால் தான் தடையற சுழல்கிறது போலும.

***

Monday, April 23, 2012

"சிங்கம்" கங்குலி ஸ்பெஷல் போட்டோ கமெண்ட்ஸ்


* நகைச்சுவைக்காக மட்டுமே *









******


Wednesday, April 18, 2012

வலசை (பயணம் 1) சிற்றிதழிலில் வெளிவந்த எனது பொழிபெயர்ப்பு - பகுதி 1

The Blindness - Novel by Jose Saramago


பார்வையின்மை / ஜோஸ் சரமகோ / தமிழில் வி.பாலகுமார்

1
மஞ்சள் விளக்கு ஒளிரத் துவங்கியது. சிவப்பு விழும்முன், முன்னால் வந்து கொண்டிருந்த கார்கள் இரண்டு வேகமெடுத்து சிக்னலைக் கடந்தன. பாதசாரிகள் கடப்பதற்கான ‘பச்சை மனிதன்’ குறிகை ஒளிர்ந்தது. சாலையைக் கடப்பதற்காக காத்திருந்த மக்கள், வரிக்குதிரையைப் போன்று தோற்றமளித்த தார்சாலையின் பக்கவாட்டு வெள்ளைக் கோடுகளில் அடி எடுத்து வைத்தனர். கழுத்து நரம்பு புடைக்க காத்திருக்கும் பந்தயக்குதிரைகள் போல, வாகனவோட்டிகள் பொறூமையின்றி விடுபற்றியை (க்ளெட்ச்) அழுத்தியவாறு கார்களை கிளப்பக் காத்திருந்தனர். பாதசாரிகள் சாலையைக் கடந்து முடித்திருந்தனர், இருப்பினும் வாகனங்கள் செல்வத்ற்கான சமிக்கை விழ இன்னும் சில நொடிகளாகும். பாதசாரிகள் கடந்து முடிப்பதற்கும் வாகனங்கள் செல்லத் துவங்குவதற்குமான இந்த இடைவெளி அதிகமில்லை தான். இருந்தாலும் இது போன்று நகரம் முழுமையிலுமுள்ள ஆயிரக்கணக்கான சிக்னல்களினால் ஏற்படும் காலவிரயமே போக்குவரத்து நெரிசலும், சிக்கலும் ஏற்படக் காரணமென்று சிலர் வாதிடுவார்கள்.
ஒரு வழியாக, பச்சை விளக்கு ஒளிரத்துவங்கியது. கார்கள் வேகமெடுத்து கிளம்பின. ஆனால் சாலையின் நடு ஓடுதளத்தில் முதலாவதாக சென்ற கார் சட்டென்று நின்றது. ஏதோ இயந்திரக் கோளாறோ, முடுக்குப்பொறி கழன்றோ, பிரேக் பிடிக்காமலோ, விசை நெம்பு இறுகியோ, மின்னியல் சுற்றமைப்பில் ஏதேனும் பழுதோ ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும், அல்லது எரிபொருள் கூட தீர்ந்து போயிருக்கலாம். எது எப்படியோ, கார்கள் இப்படி நிற்பது இது ஒன்றும் முதன்முறையாக இருக்காது.

அங்கே சாலையைக் கடக்க காத்திருந்த பாதசாரிகள் நின்றிருந்த காரின் ஓட்டுநர், கண்ணாடி வழியாக இங்குமங்கும் கையசைப்பதைக் கண்டனர். அந்த காருக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த வாகனங்கள் வேகமாக ஹாரன் சத்தமெழுப்பின. அதற்குள் சில ஓட்டுநர்கள், நின்று கொண்டிருக்கும் காரை போக்குவரத்துக்கு இடையூறு இல்லாத ஓர் ஓரத்திற்கு நகர்த்தும் முடிவுடன் கீழிறங்கினர். அவர்கள் அந்த காரின் மூடிய கதவுகளை தட்டும் திசைகள் நோக்கி காருக்குள் இருந்தவன் மாறி, மாறி திரும்பி ஏதோ உறக்க கத்திக் கொண்டிருந்தான். பூட்டிய காருக்குள் இருந்து அவன் கத்தும் வாயசையை கூர்ந்து கவனிக்கையில் அவன் சில வார்த்தைகளை மீண்டும் மீண்டும் உச்சரிப்பது தெரிந்தது. சிலர் முயற்சி செய்து கார் கதவைத் திறந்த போது, அவன் உறக்கக் கத்திய வார்த்தைகள் தெளிவாகக் கேட்ட்து, “என் கண்பார்வை தெரியவில்லை!” 

யார் தான் நம்பியிருப்பார்கள் ! முதல் பார்வைக்கு, அவனின் கண்கள் ஆரோக்யமாகவும், கருவிழிகள் ஒளிபொருந்தியவைகளாகவும், வெள்விழிக்கோளத்தின் புறத்தோல் பீங்கான் போன்று கச்சிதமாகவுமே காட்சியளித்தன. கண்களை அகல விரிப்பதையும், முகச்சுருக்கத்தையும், கண் இமைகள் அடிக்கடி மூடிக்கொள்வதையும் பார்க்கையில், அவன் ஏதோவொரு கடும்வலியின் காரணமாக கலக்கமடைந்தவனைப் போலத் தோன்றினான்.

நன்றி : வலசை சிற்றிதழ்
******

Wednesday, April 4, 2012

இசை எங்கேயிருந்து வருது தெரியுமா?


இணையத்தில் இப்பொழுதெல்லாம் எங்கு பார்த்தாலும் இசைப்பகிர்வுகள் தாம். அதுவும் ஒரு வீடியோவைப் போட்டு விட்டு குறிப்பு வேறு. “14.43 ல இருந்து 14.44 நிமிஷத்துல ஒரு மேட்டர் வரும், அதை மட்டும் மிஸ் பண்ணிடாதீங்க், மனுஷன் என்னமா பின்னியிருக்கார்”. நானும் சரி ஏதோ “மேட்டர்” தான் போல என்று பொறுமையாக ஸ்ட்ரீம் ஆகும் வரை காத்திருந்து பார்த்தால் சரியாக 14.13 நிமிஷத்தில் ஒரு ரோஜாப்பூவை க்ளோஸ்-அப் இல் காண்பிக்கிறான். இதில் என்ன மேட்டர் என்று விசாரித்தால், அந்த இடத்தில் ஒரு ஆலாபனை வருதாம், அதில் தான் நம் இசை ரசிகர் சிலிர்த்தாராம். என்ன செய்ய, ம்யூட் செயத ஸ்பீக்கர்கள் கொண்ட கம்ப்யூட்டர் வாய்க்கப் பெற்ற நமக்கு இது போன்ற கொடுப்பினைகள் வாய்ப்பதில்லை.

எனக்கெல்லாம் ரொம்ப நாளாக ஒரு சந்தேகம் உண்டு. யார் சிறந்த இசையமைப்பாளர் என்ற சர்ச்சை வரும் போதெல்லாம், ஏன் எஸ்.ஏ.ராஜ்குமார் பற்றியெல்லாம் யாரும் பேச மாட்டேன் என்கிறார்கள் என்று. இதைப்பற்றி அலுவலக இசைக் குழு நண்பர் ஒருவரிடம் ஒரு முறை பேசியிருக்கிறேன். அன்றிலிருந்து அவர் என்னோடு பேசுவதை நிறுத்தி விட்டார். அது கூட பரவாயில்லை. அதன் பிறகு எங்கு என்னைப் பார்த்தாலும், கீழே கிடக்கும் கல்லை எடுப்பது போலவே பாவனை செய்வதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. சரி, “நாம பொதுவா ஒரு கருத்து சொன்னா பொறுக்காதே” என்று இருந்து விட்டேன்.

இதுவாவது பரவாயில்லை. இசை பற்றி தெரிந்த மக்கள் பேசும் போது நடுவில் மாட்டிக் கொள்ளும் தருணங்கள் இருக்கே... மிகவும் அபாயகரமானவை. நண்பர்கள் ”இந்த பாடல் இந்த ராகம், அது இதோட ஃப்யூஷ்ன், இது அதுல இருந்து அப்படியே யூடர்ன் அடிச்சு, இங்க வந்து அப்புறம் அங்க போகுது” என்று தான் துவங்குவார்கள். நானும் சரி, சினிமா பாடல் பற்றி தானே பேசுகிறார்கள். அப்படியே ஏதாவது கிசுகிசு கிடைக்குமென வாய் பார்த்துக் காத்திருப்பேன். அவர்களுக்கோ ஒரு அப்ரண்டீஸ் அகப்பட்டுக் கொண்ட குதூகலம். ஒவ்வொரு ராகமாக பிரித்து மேயத் துவங்கி விடுவார்கள். நானாவது வாயை வைத்துக் கொண்டு சும்மா இருக்கலாம். அதை விடுத்து “ஆமா, ரஹ்மான் கலக்குறாப்ல... ராஜா பக்கத்துல ஒரு பயலாவது நிக்க முடியுமா” என்று எதையாவது உளறித் தொலைத்தால் அதோடு செத்தேன். இப்படி, இசை விமர்சர்கள் வெறியர்களாக மாறி குதறி எடுத்த சம்பவங்களை வரலாறாக மாற்றி காலம் தன் அகத்தே பொதிந்து வைத்துள்ளது.

ராகம், தாளம், பல்லவி, அனுஹாஸன் என யாராவது ஆரம்பித்தாலே போதும், எனக்கு பிளஸ் டூவில் படித்த ஆர்கானிக் கெமிஸ்ட்ரி நினைவுக்கு வந்துவிடும். கார்பன், ஹைட்ரஜனுக்குள்ளே என்னன்னமோ முடிச்சுகளைப் போட்டு கட்டி வைத்திருப்பார்கள். அதையும் எங்க வாத்தியார் சீவி, சிடுக்கெடுத்து, அழகாக பிரித்து வைத்து மீண்டும் சுற்றி சுற்றி ஜிலேபி சுட்டுக் கொண்டிருப்பார். உட்கார்ந்து வேடிக்கை பார்க்கும் எனக்குத் தான் தண்ணீர் தாகமெல்லாம் எடுக்க ஆரம்பித்து விடும்.  அது போல தான் மக்கள் ”லூட், இண்டர்லூட், ப்ரீலூட்” என்று உள்ளே நுழையும் போதே லேசா கண்ணில் பூச்சி பறக்கத் துவங்கி விடும். சுதாரித்துக் கொண்டு “ஜி, அப்படியே போய் டீ சாப்ட்டுட்டே பேசலாமே, பஜ்ஜி வேற சூடா போட்டுருப்பான்” என்று பேச்சை மாற்றி இழுத்துச் சென்று விட்டால் தப்பித்தேன். இல்லை.. இசைக்குள் நுழையும் போதே “கேட்” போட மறந்து விட்டேன் என்றால் அன்றைய மொழுது அவ்வளவு தான். இசை மும்மாரி பொழிந்து “தொப்புக்கடீர்” என்று முழுவதையும் நனைத்துவிடும்.

ஜோக்ஸ் அபார்ட், இசை என்பதை பாடல் வரிகளுக்கு தொந்தரவு செய்யாத துணை வடிவம் என்ற அளவிலேயே தான் என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. பக்கவாத்தியங்கள் எதுவும் இல்லாத ஒரு நாட்டுப்புறப் பாடலை ரசிக்கும் அளவு ஒரு இசைக் கோர்வையை என்னால் ரசிக்க முடிவதில்லை. ஒரு பாடலில் உள்ள சொற்கள் செறிவில்லாத போது அதிலுள்ள இசை தலைவலியையே தருகிறது. சரி, இசையின் மொழியைக் கற்க என்ன தான் வழி? 

இசை என்பதை ஒரு ஃபார்முலா போல புரிந்து கொள்ள வேண்டுமா, அந்த ஃபார்முலா தெரியாதவர்களுக்கு எல்லா ஸ்வரங்களும் ஒன்று போலத் தான் தெரியுமா. இல்லை நான் உள்ளூர நம்புவது போல எல்லாம் மனம் சார்ந்த விஷயம் தானா. முன்முயற்சிகள், பயிற்சி எதுவுமின்றி ரசனை சார்ந்தே இசையை ரசிக்க முடியுமா? இல்லை எல்லோரும் சொல்வது போல நுன்னுணர்வு இல்லாத, தட்டையான சிந்தனை உள்ளவர்களுக்கு இசையின் மொழி புரியாது என்ற உண்மையை(?) நான் ஒப்புக் கொண்டு ஒதுங்கிக் கொள்வதைத் தான் இந்த சமுதாயம் விரும்புகிறதா?

******

Monday, April 2, 2012

நான் மதுவருந்த மறுப்பதற்கு காரணமிருக்கிறது

பரிசுத்தங்கள் போர்த்தியிருக்கும்
பாதாள கிணற்றின் ஆழத்தில்
யட்சிகள் காவல் நிற்க
அமிழ்த்தியிருக்கும் மனக்குடுவை

உள்ளே முடம் வீசும் திராவகம்
வெளியே ஒரு துளி தெறித்தாலும்
சாக்கடைப் புழுவாய் உருமாற்றம்

நிரம்பிக் கொண்டிருக்கிறது குடுவை
சொட்டுச் சொட்டாய்... சொட்டுச் சொட்டாய்...

நீங்கள் மதுவருந்த மறுப்பதற்கான காரணம் புரிகிறது.



படம் உதவி: இணையம்