Monday, August 26, 2013

விருட்சத் திருவிழா



மதுரையைச் சுற்றிய தொன்மையான இடங்களைப் பற்றி அறிந்து கொள்ளவும், அந்த இடங்களைப் பார்வையிடவும் என்று குழுமிய நண்பர்கள் “பசுமை நடை” என்ற அமைப்பை உருவாக்கி, மாதத்தின் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை மலைப்பயணத்தை மேற்கொண்டு வருகின்றனர். பசுமை நடை குழுவினரின் இருபத்தி ஐந்தாவது பயணத்தையொட்டி சிறப்பு ஏற்பாடாக “விருட்சத் திருவிழா” நடைபெற்றது.

நேற்று (25/08/2013 - ஞாயிறு) மதுரை கீழக்குயில்குடி கிராமத்தில் நடைபெற்ற “விருட்சத் திருவிழா”விற்குச் சென்றிருந்தோம். மலையடிவாரத்தில் அமைந்துள்ள குளத்தின் கரையிலுள்ள ஆலமரங்களின் பிரம்மாண்ட நிழலில், இயற்கையான சூழலில் இனிதே நடந்தது திருவிழா. இந்த அமைதியான சுற்றுப்புறத்தின் காரணமோ இல்லை “பசுமை நடை”யின் இயல்போ தெரியவில்லை, விழா முழுமையுமே நிதானமாக, வெற்று பரபரப்பின்றி, இயல்பான இளைப்பாறுதல் தருவதாய் அத்தனை சுகமாக இருந்தது. விழாவில் பேசியவர்களும் மேடைப்பேச்சு போல நீட்டி முழக்காமல், தேர்ந்த கதை சொல்லிகள் போல் மென்மையாகவே பேசியது கேட்க இதமாக இருந்தது.

பொதுவாக பொதுப்பயன் கருதிய சமூக நிகழ்ச்சிகளுக்குச் செல்கையில் “ஒளிவட்டம்” பொருந்திய பிரபலங்களின் வரத்து அதிகமாய் இருந்தால், நிகழ்ச்சியின் மையப்புள்ளியை விட்டுவிட்டு இந்த பிரபலங்களைச் சுற்றியே கூட்டம் மொய்த்துக் கொண்டிருக்கும். அதனாலேயே அத்ததைய நிகழ்வில் ஒன்ற பார்வையாளர்களுக்கு சிறு மனத்தடங்கல் இருக்கும். ஆனால் நேற்று நடந்த “விருட்சத் திருவிழாவில்” அத்தகைய ஒளிவட்டங்களின்றி ஒரு குடும்ப விழா போன்று ஆளாளுக்கு இழுத்துப் போட்டு அனைத்து வேலைகளையும் இயல்பாக செய்தனர். அதுவும் சுறுசுறுப்பாக இங்குமங்கும் பம்பரமாய் சுழன்று கொண்டிருந்த இளைஞர்கள் இணையமேற்றுவதிலிருந்து இலையெடுப்பது வரை புகுந்து விளையாடினர்.

குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டிய விஷயம், குழந்தைகளுக்காக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த “விளையாட்டு முகாம்”. கதை சொல்லுதல், ஓவியம் வரைதல், களிமண்ணில் பொம்மை செய்தல் என்று அமர்க்களப்படுத்திவிட்டனர். குழந்தைகளைக் குழுக்களாக ஒருங்கிணைத்து, அவர்களை அலுப்படைய விடாமல் தொடர்ந்து உற்சாகமூட்டி பல்வேறு விளையாட்டுகளில் ஈடுபடுத்திய தன்னார்வலர்களின் பணி பாராட்டுதற்குரியது. தன்னார்வலர்கள் அனைவரும் கல்லூரி மாணவர்கள் போன்று தான் தோன்றினார்கள். தங்களுடைய விடுமுறையை இவ்வாறு சமூக நிகழ்வுகளுக்காக, அதுவும் மைய நிகழ்வு தனியாக நடந்து கொண்டிருக்கும் போது இவர்கள் குழந்தைகளை விளையாட்டு மற்றும் ஆரோக்கியமான பொழுபோக்கில் ஈடுபடுத்தும் பணிக்காக வந்திருந்து ஆர்வத்துடன் பங்கேற்றது வியப்பாய் இருந்தது. இறுதியில் முகாமில் கலந்து கொண்ட குழந்தைகளுக்கு பாரம்பரிய விளையாட்டுப் பொருட்கள் அடங்கிய பரிசுப்பையும், சான்றிதழும் வழங்கப்பட்டது. 

விழாவில், மதுரையைச் சுற்றியுள்ள அரிட்டாபட்டி, அழகர்மலை கிடாரிப்பட்டி, யானைமலை, திருப்பரங்குன்றம், கீழகுயில்க்குடி உள்ளிட்ட பல்வேறு பழமை வாய்ந்த இடங்களைப் பற்றிய ஆவனம், “மதுர வரலாறு” என்ற பெயரில் புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டது. விழாவிற்கு வந்திருந்தவர்கள் அனைவருக்கும் காலை சிற்றுண்டியும், தேநீரும், பருத்திப்பாலும், மதியம் உணவும் வழங்கப்பட்டது. மொத்தத்தில் நம் பூர்வீக கிராமத் திருவிழாவிற்கு சென்று ஊர் சுற்றிவிட்டு, குளக்கரையோரத்து ஆலமர நிழலில் காலாற அமர்ந்து சொந்த பந்தங்களிடம் கொஞ்சம் கதைகேட்டுவிட்டு, பார்த்துப் பார்த்து பசியாற்றிய நண்பர்களின் விருந்தோம்பலில் வயிறு நிறைய உண்டு வீடு திரும்பிய மகிழ்வைத் தந்தது நேற்றைய முற்பகல் பொழுது. பிரதிபலன் பாராது விழாவை முன் நின்றும், பின் நின்றும் சிறப்பாக நடத்தியிருக்கும் பசுமை நடை குடும்பத்தின் ஒவ்வொரு உறுப்பினருக்கும் மனம்நிறைந்த வாழ்த்தும், நன்றியும்.



படங்கள்: நன்றி - இணையம்
******

Tuesday, August 13, 2013

சார், ஹிந்து தமிழ் பேப்பர் சார்


இன்னிக்கு அதிகாலை ஆறு மணிக்கு காலிங் பெல் சத்தம். இரண்டு பேர் பக்கா யூனிஃபார்மல வந்து, “நாங்க ப்ரஸ்ல இருந்து வர்றோம். ”குடும்பத்தலைவர்”ட்ட முக்கியமான விஷயம் பேசனும்”னு சொல்லி இருக்காங்க. எங்கம்மா என்னமோ ஏதோனு என்னை எழுப்பி விட, நான் “ஆறு மணிக்கு கூப்ட்டு விசாரிக்கிற அளவுக்கு என்ன பண்ணிட்டோம்”னு யோசிச்சுட்டே வந்தேன்.

சார், நாங்க “ஹிந்து” நியூஸ் பேப்பர்ல இருந்து வர்றோம். ஹிந்துல தமிழ் பேப்பர் வரப்போகுது. ஆறுமாத சந்தா 375 ரூபாய் சார், கட்டுறீங்களா?

(அடப்பாவிகளா, உங்க கடமையுணர்ச்சிக்கு அளவே இல்லயாய்யா) பேப்பர் என்ன பெயர் சொன்னீங்க?

”ஹிந்து” சார்

(யே, என்னைப்பார்த்தா கொஞ்சம் மாங்கா மாதிரி தான் இருக்கும், அதுக்காக இப்படி ஓட்டாதே!) இல்லங்க. தமிழ்ல வர்றதுக்குப் பெயர் என்ன?

ஹிந்து தமிழ் பேப்பர் சார்.

(சூப்பர் ஆன்சர்) சரி விடுங்க, வழக்கமா புதுப்பேப்பர் வர்றதுக்கு முன்னாடி சாம்பிள் வருமே, அது மாதிரி இருக்கா? (ஓசி சாம்பிள் வாங்கி யூஸ் பண்ணிப்பார்க்காட்டா நாம என்ன தமிழன்)

இல்ல சார், ப்ரௌச்சர் தான் இருக்கு. பார்க்குறீங்களா?

சரி கொடுங்க. (அது ஓசி தானே!)

இந்தாங்க சார். வேற காப்பி இல்ல, பார்த்துட்டு திருப்பிக் கொடுத்துருங்க.

(அது வேறயா, தெளிவாத்தாய்யா மார்க்கெட்டிங் பண்றீங்க) இல்லங்க சந்தோசம், நீங்களே வச்சுக்கங்க.

சார், ஆறு மாத சந்தா போட்றவா சார்?

(காரியத்துல கண்ணா இருக்காராமாம், ஆனா நம்மகிட்டயேவா) இல்லங்க பேப்பர் வரட்டும், அப்புறம் பார்த்துக்கலாம்.

சார், ஹிந்து சார். ஆஃபர் பிறகு கிடைக்காது சார்.

(நாங்கெல்லாம் பல வருசமா தினத்தந்தியவே டீக்கடை க்யூல நின்னு தான் ஓசில படிச்சிட்டு வர்றோம், எங்ககிட்டயேவா?) ரொம்ப நன்றி சார். போய்ட்டு வாங்க சார்.

ஆனாலும் “தி ஹிந்து”வின் மார்க்கெட்டிங் திறமை வியக்க வைக்கிறது. ஊர் முழுக்க இதுக்குன்னு நூத்துக்கணக்கான இளைஞர்களை இறக்கி விட்டிருக்காங்க. ஆனா, பேப்பருக்கு என்ன பெயர்னு சொல்ல மாட்டாங்களாம். எப்போல இருந்து வருதுன்னு தெரியாது. மாடல், ஃப்ரிவியூ எதுவும் கிடையாது. சந்தா மட்டும் முதல்லயே கட்டிட்டு பேப்பர் வர்றதுக்காக தேவுடு காக்கனுமாம். ஒரு வேளை நாம கொடுக்குற காசெல்லாம் சேர்த்து வச்சு தான் பூஜை போடப்போறாங்களோ என்னவோ!

******

Monday, August 12, 2013

ஒரு போத்தல் மது


ஒரு போத்தல் மது...

கொஞ்சம் கிறக்கத்தை கொடுத்து,
குழறல் பேச்சில் சில தற்பெருமைகளை
வெளிக்கொணர்ந்திருக்கும்

மூளையை மழுங்கடித்து
ஏதேனுமொரு ஒழுக்கக்கோட்டின்
எல்லையை தொட வைத்திருக்கும்

அர்த்தமில்லாதவொரு கொண்டாட்டத்தில்
வெற்றுக்கூச்சலை கொட்டியிருக்கும்

மனதை சொஞ்சம் பூஞ்சையாக்கி,
வாய்விட்டு அழ வைத்திருக்கும்

வாழ்நாளின் சில மணித்துளிகளை
குறைத்திருக்கும்.

இல்லையென்றால்....

சொந்த ஊரிலிருந்து
முன்னூறு கிலோமீட்டர் தள்ளிப்போய்
கவனமாய் தகுந்த அடையாளங்களை
பதிந்து எடுத்த அறையினுள்,
மிரிண்டாவில் பொட்டாஷியம் சல்ஃபேட்
கலந்து குடித்து மரித்துக் கிடந்த ஒருவனின்
தற்கொலையைத் தவிர்த்திருக்கும்.

******

Saturday, August 3, 2013

முதல் தேதியுடன் சண்டையிடுதல்.

மாத சம்பளம் வாங்கும் இந்த நடுத்தரவர்க்கத்து குடுமபத் தலைவர்களும் தலைவிகளும் ஒவ்வொரு மாதமும் முதல் தேதியை எதிர்கொள்ளும் விதம் சுவையானது. ஒரு போருக்குத் தயாராவது போல இருபத்தி ஐந்தாம் தேதியிலிருந்தே பரபரப்பு ஆரம்பித்து விடும். சம்பளம் இன்னும் ஏறியிருக்காது என்று தெரிந்தும் சும்மாவாச்சும் இரண்டு மூன்று முறை ஏ.டி.எம் அட்டையைத் தேய்த்து அக்கவுண்ட்டை கழுவி காய வைத்து, மீதி இருக்கிற முப்பத்தி நான்கு ரூபாய் பதினேழு பைசா கணக்கை காறி உமிழாத குறையாக துப்பும் இயந்திரத்தை ஒரு ஏக்கப்பார்வை பார்த்து விட்டு ரசீதை கசக்கி எறிந்து விட்டு வருவோம். வெளியே செக்க்யூரிட்டி கொடுக்கும் “உனக்கெல்லாம் வேற வேலையே இல்லையாடா, எத்தனை தடவை தான் வந்து பார்ப்ப?” வகையான டெரரர் லுக்கையெல்லாம் புறம் தள்ளி விட்டு, தண்ணீர் திறந்து விடபோகும் அணையை பார்பது போல ஏ.டி.எம் மை அவ்வப்ப்பொழுது எட்டிப் பார்க்கும் ஆர்வம் மட்டும் குறையாது.

நமக்கெல்லாம், முப்பத்தி ஒன்றாம் தேதி மதியத்துக்கு மேலேயே அலுவலகத்தில் இருப்பு கொள்ளாது. சரி, மாலை அலுவலம் முடிந்து சென்றால் ஏ.டி.எம் கியூவை சமாளிக்க முடியாது என்று சமயோசிதமாய் சிந்தித்து ஒரு மணி நேரம் பெர்மிசனைப் போட்டு விட்டு  ஏ.டி.எம்முக்கு வந்தால் நம்மை விட தெளிவான “முன்ஜாக்கிரதை முத்தண்ணாக்கள்” லைன் கட்டி நின்று கொண்டிருப்பார்கள். நாமும் ஜோதியில் ஐக்கியமாகி தரிசனத்திற்கு காத்திருந்தால் வரிசை நகருவேனா என்று இழுக்கும். நேரம் ஆக ஆக “ஒரு வேளை மிசினில் பணம் தீர்ந்து விட்டால் வேற எங்கே போனால் கூட்டம் குறைவாக இருக்கும்?” என்ற கணக்கு வேறு ஓடிக்கொண்டிருக்கும். மிசினை நெருங்க பெருங்க உள்ளூர ஒரு வித பதற்றம் அதிகரித்துக் கொண்டே வரும். ஒரு வழியாக அட்டையை தேய்த்து கத்தை நோட்டை வெடுக்கென உருவி கை நிறைய வைத்து திரும்பத் திரும்ப எண்ணிப்பார்த்து குதூகலம் அடையும் தருணம்... ஆகா!

சம்பளம் கைக்கு வந்தவுடன் பன்முனைத்தாக்குதல் ஆரம்பமாகிவிடும். ஆனால் வெள்ளைக்கொடி வைத்திருக்கும் போர்வீரனுக்கு எத்தனை வியூகங்கள் வகுத்து என்ன பயன்... யாருகிட்ட!!! வீட்டிற்குள் நுழைந்த வினாடியே நீள ஆரம்பித்து விடும் பட்டியல் கொஞ்சம் அச்சுறுத்தும் படியாகத்தான் இருக்கும். அதுக்கெல்லாம் பயந்தா குடும்பம் நடத்த முடியுமா பாஸ். ஒரு மாதிரி மொத்த பணத்தையும் ஹாலில் விரித்து வைத்து லோன், கைமாத்து வாங்கின கடன்,  ஈ.பி, ஃபோன் பில், கேபிள், அது இதுனு கூறு கட்டி பிரித்து வைத்து விட்டு நிமிர்ந்தால் அடுத்த சுற்றுக்குத் தயார் நிலையில் இருப்பார் வீட்டம்மணி. மாதாந்திர தேவைக்கான ஷாப்பிங். சரி என்று பக்கத்தில் இருக்கும் சூப்பர் மார்க்கெட்டுக்கு கிளம்பினால் போதும், நமது மனவுறுதி எல்லாம் மெல்ல மெல்ல குலைய ஆரம்பிக்கும். ஒவ்வொரு பொருளையும் எடுத்து கூடைக்குள் போடும் போது,  இல்லாத பிபி எல்லாம் உச்சபட்ச அளவை தொட்டுத் தொட்டு திரும்பும். பெண்களுக்கு ஷாப்பிங் செய்யும் போது மட்டும் எங்கிருந்து தான் ”சாமி வருவது மாதிரி” ஒரு வித வெறி கிளம்புமோ தெரியாது. கண்ணில் காணும் பொருள் ஒவ்வொன்றிற்கும் ஒரு அத்தியாவசியத் தேவை வந்து உடனே வாங்கிக் கொள்ள வேண்டிய நிர்பந்தம் வந்து விடுகிறது. “இல்லம்மா, இதெல்லாம் லிஸ்ட்லயே இல்லையே, இது இப்போ தேவையா?” என்று தப்பித்தவறி ஒரு வார்த்தை கேட்டு விட்டால் அவ்வளவு தான் தொலைந்தோம். அதற்கு வரும் கோபத்துக்கும் சேர்த்து இன்னும் இரண்டு பொருட்கள் அதிகமாக எடுத்து வைக்கப்படும். கூடுதலாக “எதையாவது மனசார வாங்க விட்றீங்களா, சும்மா நொச்சு நொச்சுன்னுட்டு!” என்ற அர்ச்சனை வேறு அடிசனலாக கிடைக்கும். எனவே “மௌனம் உத்தமம்”.

ஷாப்பிங் பராக்கிரமங்கள் முடித்து வீட்டிற்கு வந்தால், மளிகைக் கடை அட்டை. “அதான் எல்லா பொருளும் மொத்தமா வாங்குறோம்ல, அப்புறம் என்ன பக்கத்து கடையில் சிட்டை வேற?” என்று கேட்டால் புரிந்து கொள்ளவியலாத சில பல சமண்பாடுகள் விளக்கமாக வரும். தொடர்ந்து எவ்வளவு வாக்குவாதங்கள் வந்தாலும் இறுதியில், “சரி, எவ்வளவு வேணும் சொல்லு” என்று நாம் சரண்டர் ஆவது முடிவாக இருக்கும். அன்றாடப் பிழைப்பே இப்படி அல்லோலப் பட்டுக்கொண்டிருந்தாலும் நம் பெண்களின் சேமிப்புப் பழக்கம் மட்டும் தொலை நோக்கு சிந்தனையுடன் தான் இருக்கும். பக்கத்து வீட்டு அக்காவிடம் மாத சீட்டு கட்டி அப்படியே கோட்டையை பிடித்து விடலாம் என்ற எண்ணம் தான். அதற்கும் நம் கழுத்தில் தான் கத்தி வைக்கப்படும். இப்படி, நடந்தது நடக்கப்போவது, எதிர்பார்த்தது, எதிர்பாராதது என்று பலமுனைத் தாக்குதல்களைத் தாண்டி மிச்ச சொச்ச சொற்ப தொகையையும் பத்தாம் தேதி வரை இழுத்துப் பிடித்து கொண்டு செல்வது பெரிய கலை. அப்படியும் பத்தாம் தேதியன்று பாக்கெட்டும், பர்ஸும் பரிசுத்த நிலையை அடைந்து, மனம் “ஸ்லீப்” மோடுக்கு சென்று விடும். எந்த கோரிக்கையும் காதில் விழாதது போல் நடிக்கும் இந்த தியான நிலை கூட பதினைந்தாம் தேதி வரை தான். அதன் பின் மெல்ல சாத்தான் எட்டிப்பார்க்க ஆரம்பித்து கைமாத்து, சேமிப்பில் கைவைப்பது என்று தன் வேலையைக் காட்டிவிடும். இருபதாம் தேதி முதல் “இந்தப் பொழப்புக்கு சந்நியாசம் போகலாம்” என்று தோன்றும் சாமியார்த்தனம் இருபத்தி ஐந்தாம் தேதி வாக்கில் “போர்க்குணமாய்” உருப்பெற்று முதல் தேதிக்கு ஏங்கியவாறு மீண்டும் ஏ.டி.எம்.மை எட்டிப்பார்க்கத் துவங்கி விடும். சும்மாவா சொன்னார்கள், வாழ்க்கை ஒரு வட்டமென்று. என்ன வட்டத்தை பெரிதாக்கிக் கொண்டே செல்ல நினைக்கும் இந்த மத்தியவர்க்கத்து மனதை மட்டும் கொஞ்சம் கட்டுப்படுத்த முடிந்தால் போதும், மூச்சிறைக்காமலாவது ஓடிக் கொண்டிருக்கலாம்... ஆனால் ஆசை யாரை விட்டது!

-வி.பாலகுமார்.
******